Dodano: 29.11.2017
w kategorii: Podatki

Zakres ustawy o wymianie informacji podatkowych z innymi państwami

W 2017 r. weszła w życie ustawa z 9 marca 2017 r. o wymianie informacji podatkowych z innymi państwami (Dz. U. z 2017 r. poz. 648, dalej: „ustawa o wymianie informacji”). Nowa regulacja jest m. in. efektem prac nad implementacją dyrektyw unijnych, związanych z uszczelnianiem europejskiego systemu podatkowego oraz efektem prac w zakresie tzw. Base Erosion Profit Shifting.

Wypełniając obowiązki wynikające z ustawy o wymianie informacji podatkowych z innymi państwami, instytucja finansowa zobowiązana jest określić jurysdykcję, w której jej klienci powinni płacić podatki. Najczęściej wiąże się to z koniecznością ustalenia rezydencji podatkowej klienta. W celu uzupełnienia posiadanych danych instytucja finansowa może zwrócić się do klienta o podanie dodatkowych danych, jeżeli są one niezbędne do poczynienia wskazywanych ustaleń.

Aby prawidłowo wypełniać obowiązki wynikające z ustawy i nie narazić się na potencjalne sankcje, niezbędny okaże się prawnik – specjalizacja podatki. Wiedza specjalistów z tego zakresu pozwoli na prowadzenie działalności gospodarczej przy jednoczesnym wypełnianiu dyspozycji przepisów ustawy o wymianie informacji, w szczególności jeżeli w grę wchodzą takie zagadnienia jak przeniesienie działalności za granicę, spółka na cyprze, spółka na malcie czy też rezydencja podatkowa.

Geneza

Geneza działań mających na celu stworzenie przejrzystego systemu wymiania informacji sięga 2010 r., kiedy uchwalony został Foreign Account Tax Compliance Act (FATCA), tj. ustawa o ujawnianiu informacji o rachunkach zagranicznych dla celów podatkowych uchwalona  przez amerykański Kongres w dniu 28 marca 2010 r. Jej celem  było zobowiązanie zagranicznych instytucji finansowych do przekazywania do USA danych o saldach rachunków oraz  informacji o ich właścicielach – podatnikach USA. W ten sposób amerykańskie władze skarbowe  uzyskały możliwość weryfikacji rozliczeń tych podmiotów.

Kolejnym etapem było wprowadzenie przez Organizację Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD) tzw. Common Reporting Standard (CRS) czyli jednolitego standardu w zakresie przekazywania przez poszczególne państwa informacji na temat klientów instytucji finansowych będących rezydentami podatkowymi innego państwa.

Istotne okazało się również ustawodawstwo UE – dyrektywa Rady 2014/107/UE z dnia 9.12.2014 r. zmieniająca dyrektywę 2011/16/UE w zakresie obowiązkowej automatycznej wymiany informacji w dziedzinie opodatkowania, której postanowienia implementowane zostały do polskiego systemu prawnego poprzez ustawę o wymianie informacji.

Cele nowej regulacji

Celem uchwalenia ustawy o wymianie informacji była implementacja przepisów unijnych, które zagwarantować mają skuteczną walkę z tzw. agresywną optymalizacją podatkową. W ostatnim czasie temat ten jest szczególnie medialny, a niekiedy można odnieść wrażenie, że stanowi on nawet element gry politycznej i jest narzędziem kształtowania nastroju społeczeństwa.

Szukając panaceum mającego zapobiec zjawisku uchylania się od opodatkowania społeczność podjęte zostały szerokie działania ukierunkowane na stworzenie skutecznych narzędzi prawnych i technicznych służących przeciwdziałaniu oszustwom podatkowym i uchylaniu się od opodatkowania. Zasadniczym celem prac prowadzonych na szczeblu międzynarodowym było stworzenie jednolitego standardu wymiany informacji podatkowych, mającego w konsekwencji przeciwdziałać uchylaniu się od opodatkowania,a ponadto zwiększenie transparentności czynności podejmowanych przez poszczególne podmioty.

Zastosowanie

Istota przepisów wprowadzonych mocą ustawy o wymianie informacji podatkowych polega na gromadzeniu przez instytucje finansowego informacji o rachunkach prowadzonych na rzecz nierezydentów. Raportująca instytucja finansowa dokonuje weryfikacji rachunków finansowych oraz identyfikacji rachunków objętych obowiązkiem raportowania, czyli tzw. rachunków raportowanych. Informacje te przekazywane są do właściwej administracji podatkowej w formie raportu. W dalszej kolejności natomiast raport i wynikające z niego informacje przekazywanego są zagranicznym organom podatkowym właściwym ze względu na rezydencję posiadacza rachunku.

Wyposażenie zagranicznego organu podatkowego w informacje o rezydencie podatkowym tego kraju przez kraj, w którym podatnik jest nierezydentem, ma istotne znaczenie z punktu widzenia walki z uchylaniem się od opodatkowania. Administracja podatkowa dostaje bowiem zestaw narzędzi, na podstawie których może w pełniejszym zakresie kontrolować działalność tego podatnika.

W związku z uchwaleniem ustawy o wymianie informacji przeniesienie działalności za granicę staje się jeszcze bardziej skomplikowanym procesem, w obrębie którego należy zadbać o każdy najdrobniejszy szczegół. Wszelkie czynności, w wyniku których zmianie ulega rezydencja podatkowa podatnika, powinny zostać szczegółowo zaplanowane przez prawnika o specjalizacji prawo podatkowe, aby zminimalizować ryzyko ewentualnych sankcji. Optymalizacja modelu biznesowego przedsiębiorcy w takim zakresie wymaga zatem starannie opracowanej strategii, której przygotowanie zagwarantuje kancelaria podatkowa warszawa.